0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 LinkedIn 0 Pin It Share 0 Email -- Buffer 0 0 Flares ×

Jaargang 3, Kronkeling 101, donderdag 2 augustus 2018

 

 

POLLY

 

Hoe het kwam dat ik hem leerde kennen herinner ik mij niet meer maar het leverde een langdurige vriendschap op met Polly, een amicale, goedlachse inwoner van Las Pinas in de Filippijnen. Polly, zoals zijn bijnaam luidde, heette eigenlijk Pontius en deed zoals hij mij toevertrouwde, iets met auto’s. Ook met die van mij verzekerde hij, want daar stond hij op.
‘Om onze vriendschap te bezegelen,’ zoals hij het omschreef. Wat dat precies inhield daar liet hij zich op dat moment niet direct over uit, behalve dat het volgens hem dringend nodig was en ik verzeker u: het was veel en ingrijpend.
Polly’s huis, een losstaande woning met vier kamers waar het naar een pitstop rook, stond en lag vol met gereedschap, carrosseriedelen, motoronderdelen en automaterialen. Zijn tuin werd bezet door vier vrolijk om mij heen kwispelende honden, tientallen personenauto’s en jeepney’s, een soort zelfgebouwde variatie op het thema Willy’s Overland jeep uit de Tweede Wereldoorlog.
Vergezeld van een grijns meldde Polly dat ik de volgende ochtend al vroeg mijn auto moest komen brengen en dat ik hem twee weken kwijt zou zijn, niet langer. Als leenwagen zou ik zolang een andere meekrijgen. Ook mocht ik tussendoor komen kijken.
Toen ik vier dagen later de straat waar hij woonde, inreed zag ik mijn auto nergens. Wel een dof glanzend, tot op het bot afgekrabd skelet van een voertuig dat eruit zag alsof het jarenlang in de brandende zon van een woestijn had gelegen, blootgesteld aan meedogenloze zandstormen. Op het dak ervan zat een man die ik niet kende in hurkzitting, gewapend met een stukje ijzer, bezig de laatste restjes oude verf er vanaf te schrapen. Net toen ik hem wilde vragen: ‘Valt het werk een beetje mee?’ zag ik dat het mijn auto was waar hij bovenop zat, en leerde ik dat “ho!” en “hu!” tegen hem roepen, volkomen zinloos was. Op dat moment verscheen Polly vanuit een zijdeur van het huis.
‘Hoe vind je ‘m? We doen hem even overnieuw. Ik wilde dat je even langskwam om te zeggen wat voor kleur hij moet worden.’
Onder het bekijken van het volledig gestripte en van alle waardigheid ontdane vehikel wilde ik zeggen: ‘doe maar een kleurtje,’ maar dat zou te gevaarlijk zijn en hetzelfde effect hebben als meedoen met een gay parade. In plaats daarvan zei ik: ‘Doe maar wit. Dat was hij een week geleden toch al en wit is een rustige, niet opvallende kleur. Moet je nog veel trouwens?’
‘Ivoor-wit dus,’ gaf hij als antwoord. ‘Alleen de binnenkant zelf moet nog gestript worden. En airco aanleggen. Zonder dat leg je het af.’
Een andere man met gering postuur die mij daarnet nog niet was opgevallen kwam met een een stuk karton naar buiten en begon, gebogen onder de motorkap terwijl hij een oog dichtkneep erin te snijden en te vouwen totdat het in zijn ogen de gewenste vorm had, in die van mij dat van een manke kraanvogel.
‘Dat is Rommel,’ verduidelijkte Polly.
‘Lijkt mij ook,’ zei ik, blij dat mijn vriend het met mij eens was. ‘Origami verveelt snel als je er niet goed in bent. Bovendien leidt het tot niets. Was het ijzer geweest…’
Polly keek mij aan met een blik of ik niet goed snik was.
‘Rommel is zijn naam. Hij is door zijn moeder genoemd naar de Duitse generaal met die naam. Met dat karton imiteert hij een bevestigingspunt voor de compressor.’
Even later keerde Rommel terug. De kraanvogel was verdwenen. Ervoor in de plaats lag in zijn hand een met zwarte verf bespoten, in een haakse hoek gebogen stuk ijzer met een aantal gaten erin geboord.
Na twee uur werk in een moordend hete zon waren Rommel en de ander die Bong werd genoemd klaar.
‘We kunnen nog niet proefdraaien,’ liet Polly mij weten. ‘Eerst moet het interieur worden teruggeplaatst. En volgende week hebben we nog een bruiloft te vieren. Jij bent erbij.’
De bruiloft was die van Polly’s oudste zoon, een magere doch breedsprakige jongen van omstreeks drieëntwintig jaar op wie de bijnaam “blaaskaak” paste als aangemeten.
De volgende dag werden achtereenvolgens een levende geitebok, een varken, drie jonge geitjes en zes kippen afgeleverd en over het hek in de tuin gezet. De levende have, zo verzekerde Polly mij, vormde bij elkaar de door de gasten te genieten bruiloftsmaaltijd.
Nu heb ik iets met dieren, wat de geitenbok ook moet hebben gemerkt want hij kwam al snel op mij afgelopen en legde zijn kopje op mijn knie. Zoiets doet mijn hart breken, maar wat in dit geval erger erger was voor hem dan voor mij: het schept een band.
Mij nog steeds nergens van bewust viel het kwartje drie dagen later al snel, spoediger dan Freek Vonk het mij zou kunnen hebben vertellen. U bent dus gewaarschuwd.
Een van de mannelijke familieleden stortte zich op de geitebok terwijl een ander het dier een fles met onduidelijke inhoud in de bek stak, de nek van het dier omhoog houdend waarna het weer werd losgelaten. Eenzelfde lot onderging het varken, de geitjes en de kippen waarna de geitebok mee de keuken in werd genomen.Een voor een kwamen ze na een uur weer naar buiten, zo goed als onherkenbaar wat voor de genodigden hetzelfde klinkt als eetbaar.
Een Filipino heeft ooit eens tegen mij gezegd: ‘wij Pinoys eten alles dat zwemt, vier poten heeft of vliegt, behalve een onderzeeër, een tafel en een vliegtuig.’
Het werd later, het aantal gasten nam nog steeds toe en het bier stroomde rijkelijk, zij het volgens de Filippijnse methode. Vanuit de overbevolkte keuken klonk geschreeuw wat duidde op paniek; er waren meer gasten komen opdagen dan dat er eten voor ze beschikbaar was. Met de tegenwoordigheid van een pas gekozen vakbondsleider en een blik van “dit gaat goed komen” nam Polly het roer over en blafte een paar maal in de richting van de kombuis.
In het tijdsbestek van nauwelijks drie kwartier konden de borden weer worden gevuld en miste ik de honden.
Ik heb er niet van gegeten. De band die ik had met de geitenbok was voor mij voldoende.

  

Wil je nog meer van dit soort verhalen lezen? Abonneer je dan op de nieuwsbrief door hier te klikken.

Vind je het leuk te worden voorgelezen? Ben Midland is op YouTube! Klik hier om naar zijn kanaal te gaan.

  

 

 

 

 

 

 

   

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *